ARTYŚCI FIT

Maria Pomianowska
(www.pomianowska.art.pl)

Kompozytor, wokalistka, instrumentalistka, pedagog.
Z wykształcenia wiolonczelistka(AM im. Fr. Chopina) dyplom w roku 1990. Jej zainteresowania cechuje otwartość na różne formy i systemy muzyczne.

Od 1981r. Prowadzi studia nad unikatowymi technikami gry na instrumentach muzycznych Azji.(podróżuje do Indii, Chin, Korei, Japonii na Bliski Wschód)

1984r.tworzy zespół Raga Sangit przedstawiając (1984-1992) jako jego solistka publiczności polskiej i europejskiej podstawowe formy muzyczne wielkich kultur Azji.

W latach 1994-1997 na terenie swojej macierzystej uczelni tworzy i prowadzi w Sekcję Muzyki  Pozaeuropejskiej oraz prowadzi podobne zajęcia w Instytucie Muzykologii UW ukazując związki i odrębności pomiędzy rozmaitymi systemami muzycznymi.

Studia porównawcze oraz wielo-kulturowe doświadczenia artystyczne pozwalają jej podjąć się arcytrudnego zadania ;odtworzenia pod względem artystycznym i naukowym dwóch zaginionych staropolskich instrumentów smyczkowych.
Wspólnie z doc. Ewą Dahlig i lutnikiem Andrzejem Kuczkowskim realizuje z sukcesem rekonstrukcję Suki Biłgorajskiej i Fideli Płockiej. 

W 1994 zakłada Zespół Polski którego jest kierownikiem artystycznym.
Jego myślą przewodnią jest sięgnięcie do dawnej tradycji, instrumentów tzw. kolanowych.
W składzie zespołu znajduje się zatem XVI-wieczny instrument smyczkowy pochodzący z wykopalisk archeologicznych z Płocka oraz znana z przekazów z końca XIXw. tzw. Suka biłgorajska odtworzona na podstawie przekazów ikonograficznych jako, że nie zachował się żaden egzemplarz instrumentu

Sukę zrekonstruowano na podstawie akwareli Wojciecha Gersona z 1895r.
Posiada 4 struny. Badania terenowe prowadzone po II wojnie światowej pozwoliły sprecyzować, że na suce grano tzw. techniką paznokciową. Struny skraca się nie przez nacisk z góry, lecz przez boczny dotyk płytką paznokcia. Technikę paznokciową jako charakterystyczną dla polskich instrumentalistów opisał już w XVI w. niemiecki teoretyk Martin Agricola. Paznokciowa technika gry stanowiąca o oryginalności suki wśród polskich chordofonów ludowych okazała się przeszkodą nie do pokonania dla muzyków. Dlatego pierwsze egzemplarze trafiły do muzeów. Ożywienie zapomnianej tradycji stało się możliwe dopiero w chwili, gdy do muzycznej rekonstrukcji suki wykorzystane zostały bogate doświadczenia Marii Pomianowskiej w grze na pozaeuropejskich instrumentach smyczkowych. 

2.Fidel płocka
XVI- wieczny instrument pochodzący z wykopalisk archeologicznych z Płocka. 6-cio strunową Fidel znaleziono w 1985 r. O wyjątkowości tego instrumentu decyduje rzadki typ podstawka o dwóch nóżkach nierównej długości oraz bardzo zachowawcze cechy konstrukcyjne nawiązujące do epoki średniowiecza. Na Fideli gra się zrekonstruowaną podobnie jak na suce techniką paznokciową.

Obok Suki i Fideli płockiej w zespole znalazły się skrzypce żłobione, cymbały, basy, bębny i fujarki. Zespół koncentrował się na muzyce ludowej Mazowsza a szczególnie tej pochodzącej z obszarów bliskich czasom i miejscom odwiedzanym przez młodego Fr.Chopina. ( tematy muzyczne zaczerpnięte głównie z dzieł O.Kolberga lub badań terenowych prowadzonych na Mazowszu) Najważniejszym przedsięwzięciem Marii Pomianowskiej w zespole było opracowanie programu pt.”U źródeł Mazurków Chopina”. Program ten proponuje zupełnie nowe spojrzenie sprowadzające Mazurki Chopina i muzykę ludową z Mazowsza do wspólnego mianownika. Muzyka ludowa oraz mazurki Fr. Chopina są grane przez instrumenty ludowe polskie te stale obecne i te zrekonstruowane.

W latach 1997-2002 artystka mieszka i tworzy w Japonii zapoznając publiczność tego egzotycznego kraju z mazowieckimi pieśniami i tańcami. Suka i Fidel płocka są wielokrotnie prezentowane na dworze cesarskim Japonii. W 1999 na zamówienie światowej sławy wiolonczelisty Yo Yo Ma komponuje utwory odwołujące się do jej bogatych azjatyckich doświadczeń. Prawykonanie tej muzyki ma miejsce w 2000 r. w Niigata( Japonia) gdzie wraz z genialnym muzykiem prezentuje publiczności próbę przełamania barier międzykulturowych łącząc swe doświadczenia w dziedzinie muzyki Azji z poszukiwaniem własnej kulturowej tożsamości. Jest to połączenie dźwięku staropolskich instrumentów, tzw. „białego głosu”, wiolonczeli i instrumentów różnych regionów Azji. Artystka prowadzi wykłady, warsztaty muzyczne w kraju i za granicą, naucza ,promuje młode zespoły i muzyków. 

 | submenu |